eerder

Silvia B.

Les Beaux & Les plus Beaux

15 nov 2008 t/m 11 jan 2009

De Rotterdamse Silvia B. (1963) is bekend van haar sculpturen die het midden houden tussen mens en dier. Speciaal voor de tentoonstelling in het GEM maakt ze een installatie bestaande uit menselijke figuren die ook allerminst gemakkelijk te duiden zijn. Een groep in het wit geklede jongetjes speelt een spel met hun witte speelgoed en dito maskers. Het kan een onschuldige maskerade zijn of een spel op leven en dood. Ook de mannen in de serie tekeningen Les Beaux spelen met ambiguïteit. Moeilijk te bepalen of zij ijdele uiterlijkheden etaleren of innerlijke noodzaak, de huidige tijdgeest weerspiegelen of gedrag van alle tijden.

Hybride personages

Het werk van Silvia B. wordt bevolkt door hybride personages: zij balanceren op de grens tussen goed- en kwaadaardig, mooi en lelijk. In eerste instantie zijn ze heel aantrekkelijk, perfect gemaakt, ze verleiden je om dichterbij te komen. In tweede instantie verontrusten ze, omdat hun aantrekkelijkheid niet de gangbare is. Zo ook de personages die Silvia B. laat figureren in de installatie Les plus Beaux.

Kleine jongens
Eenmaal afgedaald in de laagst gelegen donkere zaal  van het GEM zijn zes witte erepodia te ontwaren, met daarop in het wit geklede jochies tussen de vier en tien jaar. Ze lijken op wacht te staan bij een glazen kist. Daarin ligt ook zo’n klein ventje in wit kostuum, bijna helemaal bedolven onder een grote witte hond die over hem heen ligt met de oren waaks gespitst. Het stille sprookjesachtige tafereel, waarin meerdere witte dieren een rol spelen, krijgt een explosieve lading door de uitbundige uitdossing van deze jongens. Chique witte kostuums zijn in vrije stijlbreuk gecombineerd met witte sportkleding en -accessoires; elk karakter heeft duidelijk zijn eigen stijl en status binnen de groep. Met hun gezichten schuilgaand achter een variatie aan maskers, bakenen zij met het customizen van hun imago’s tegelijkertijd hun individuele als hun gezamenlijke territorium af; hun mooie witte speelgoed in de aanslag.

Beugel
Voor het betreden van deze zaal wordt de scène al aangekondigd door een piepjong manneke dat zijn eigen hoofd los in een kous over zijn schouder draagt. Zijn gezicht heeft een dromerige uitstraling. Op zijn hals draagt hij een schedel, met een blokjesbeugeltje op zijn bovengebit. Hij staat voor een filmische lijst met namen van de spelers die we in de opstelling zien (o.a. Mors, Lord Rangda, Hero en Mr. Gaff).

Tweespalt
Verwijzingen naar zowel sprookjes als vechtsport, naar zowel straatcultuur en kermis als kunstgeschiedenis, de omkering van betekenissen en het kaatsen van oordelen kenmerken het werk van Silvia B.. De tweespalt tussen waar wij vandaan komen en waar wij naartoe gaan (het beestachtige en instinctieve enerzijds en het artificiële en rationele anderzijds) speelt daarbij een belangrijke rol. Haar beelden zijn gevangen tussen verschillende leeftijden, geslachten of culturen, maar ook tussen mens en pop of mens en dier. De steeds belangrijkere rol die Silvia B. in haar werk toebedeelt aan de mode, maakt haar werk zeer actueel. Mode gaat allang niet meer alleen over kleding, haar en make-up; het hele lichaam is tegenwoordig werkterrein voor extensies, protheses, mutilaties e.a. versieringen die de tijdgeest reflecteren.

Les Beaux
In de serie tekeningen Les Beaux (2005-2006), zijn deze thema’s ook duidelijk aanwezig. Het zijn fijngetekende portretten van mannen die zichzelf zodanig gecustomized hebben -- met make-up, tatoeages, chirurgie -- dat zij net buiten de normaliteit zijn komen te staan. Anders dan de bende extroverte jonge seksegenoten voeren zij een heel stille strijd, ieder voor zich.